dendro

Οικολογία για πάντα!

Το καλύτερο πράγμα στο κόσμο είναι να αγναντεύεις το άπειρο.

Στο dendro.gr τα πάντα για την φύση και την οικολογία.

Το να αγαπάς την φύση είναι κομμάτι του εαυτού σου!

Οικολογία και παγκόσμια πολιτική

oikologia

Η οικολογία έγινε βασικό κομμάτι της Παγκόσμιας πολιτικής και το 1971,όταν η UNESCO οργάνωσε ένα ερευνητικό πρόγραμμα με τίτλο Άνθρωπος και Βιόσφαιρα, που είχε ως στόχο την αύξηση της γνώσης γύρω από την αμοιβαία σχέση μεταξύ του ανθρώπου και του περιβάλλοντος.

Μερικά χρόνια αργότερα καθορίστηκε η έννοια της Βιοσφαιρικής ρεζέρβας.

Ένα χρόνο αργότερα, τα Ηνωμένα Έθνη διοργάνωσαν στην Στοκχόλμη με τη βοήθεια του Rene Dubos και άλλων ειδικών, την πρώτη παγκόσμια σύσκεψη για το ανθρώπινο περιβάλλον. Αυτή η σύσκεψη ήταν η προέλευση της φράσης "Think Globally, Act Locally". Το επόμενο σημαντικό γεγονός στην οικολογία ήταν η ανάπτυξη της αρχής της βιόσφαιρας και η εμφάνιση του όρου "βιολογική ποικιλία"- ή όπως την αποκαλούμε σήμερα βιοποικιλότητα - στη δεκαετία του 1980. Αυτοί οι όροι εμφανίστηκαν κατα τη διάρκεια της Earth Summit στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1992, όπου η έννοια της βιόσφαιρας αναγνωρίστηκε από τις μείζωνες διεθνείς οργανώσεις, και οι κίνδυνοι που σχετίζονταν με τη μείωση της βιοποικιλότητας αναγνωρίστηκαν δημοσίως.

Έτσι, το 1997, οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η βιόσφαιρα αναγνωρίστηκαν διεθνώς στην σύσκεψη που οδήγησε στο Πρωτόκολλο του Κιότο. Συγκεκριμένα, αυτή η σύσκεψη επισήμανε τους αυξανόμενους κινδύνους από το φαινόμενο του θερμοκηπίου - σχετικά με την αυξανόμενη συγκέντρωση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, που οδηγούν σε παγκόσμιες κλιματικές αλλαγές. Στο Κιότο, οι περισσότερες χώρες του κόσμου αναγνώρισαν την σπουδαιότητα της αντιμετώπισης της οικολογίας από μια παγκόσμια οπτική, και της ανάγκης να ληφθεί υπόψη η επίδραση της ανθρώπινης δραστηριότητας στο γήινο περιβάλλον.

Η αναδάσωση: H μόνη λύση!

anadasosi

Μέσα σε μόλις λίγες δεκαετίες στα μέσα του 20ού αιώνα, η Κόστα Ρίκα κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των πανάρχαιων τροπικών της δασών. Υστερα όμως από μεγάλη εκστρατεία περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης και αναδάσωσης, το τροπικό δάσος καλύπτει και πάλι πάνω από το ήμισυ της χώρας.

Στον Νότο, η εντατική υλοτομία στη Βραζιλία, που απειλούσε την επιβίωση του δάσους του Αμαζονίου, έχει περιορισθεί σημαντικά, με τη χώρα να συμβάλλει πλέον όσο καμία άλλη στον περιορισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Στην άλλη πλευρά του πλανήτη, στην Ινδονησία, οι τολμηρές προτάσεις των αρχών, με τη στήριξη μεγάλων επιχειρήσεων της χώρας, αναμένεται να οδηγήσουν στον περιορισμό του επικίνδυνου φαινομένου της καύσης των τροπικών δασών για τη δημιουργία εύφορων, καλλιεργήσιμων εκτάσεων.

Στην παγκόσμια μάχη για τον περιορισμό του φαινομένου του θερμοκηπίου, η διατήρηση των τροπικών δασών έχει αποδειχθεί ότι είναι η πιο αποτελεσματική μεσοπρόθεσμη στρατηγική. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε ο επιστημονικός κόσμος, έχοντας διαπιστώσει τον κρίσιμο ρόλο που διαδραματίζουν τα δάση στον περιορισμό του διοξειδίου του άνθρακα. Τα δέντρα των τροπικών δασών είναι έτσι ικανά να δεσμεύουν το διοξείδιο του άνθρακα από τον ατμοσφαιρικό αέρα, αποθηκεύοντάς το στον κορμό τους και στο έδαφος κάτω από τις ρίζες τους.

Η καταστροφή των δασών, όμως, με την καύση τους, απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες διοξειδίου πίσω στην ατμόσφαιρα, ενισχύοντας το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Ο άνθρωπος έχει ήδη καταστρέψει ποσοστό τριών τετάρτων από τα δάση της Γης. Η ενίσχυση της περιβαλλοντικής συνείδησης σε κράτη που μέχρι πρότινος κατέστρεφαν τα δάση τους ενισχύει τις ελπίδες αναγέννησής τους.

Την ίδια στιγμή, ακόμη και μεγάλοι βιομηχανικοί επενδυτές σε κράτη της Αφρικής, όπως οι κινεζικές εταιρείες, έχουν και αυτοί συνειδητοποιήσει την ανάγκη διατήρησης του δασικού πλούτου, επιλέγοντας βιώσιμες λύσεις εκμετάλλευσης και αναδάσωσης. Παρά ταύτα, περιβαλλοντικές οργανώσεις καλούν σε μεγαλύτερη κινητοποίηση, προειδοποιώντας ότι οι υπάρχουσες πρωτοβουλίες ίσως αποδειχθούν άκαρπες, αν δεν συνοδεύονται από αποφασιστική κρατική δράση σε κάθε χώρα του αναπτυσσόμενου κόσμου.

Οικολογική κρίση

oikologiki-krisi

Οικολογική κρίση συμβαίνει όταν το περιβάλλον της ζωής ενός είδους ή ενός πληθυσμού αναπτύσσεται με έναν δυσμενή τρόπο για την επιβίωση του(το ποσοστό για την εγκυμοσύνη έχει μειωθεί αρκετά). Αυτό ίσως να οφείλεται στην υποβάθμιση της ποιότητας του περιβάλλοντος σε σχέση με τις ανάγκες του είδους, μετά από μία αλλαγή ενός αβιοτικού οικολογικού παράγοντα (για παράδειγμα, αύξηση της θερμοκρασίας, λιγότερες βροχοπτώσεις).

Ωσ αποτέλεσμα το περιβάλλον γίνεται δυσμενές για την επιβίωση ενός είδους (ή πληθυσμού) οφειλόμενο στη αυξανόμενη πίεση που προκαλείται από τη δράση των αρπακτικών ειδών (για παράδειγμα η υπεραλίευση). Τέλος, είναι πιθανό η κατάσταση να αποβαίνει εις βάρος της ποιότητας ζωής του είδους (ή του πληθυσμού) λόγω της αύξησης των μελών του (υπερπληθυσμός). Ανάλογα με το βαθμό ενδημισμού της, μια τοπική κρίση μπορεί να έχει περισσότερο ή λιγότερο σημαντικές επιπτώσεις, από το θάνατο πολλών ατόμων, ως τον πλήρη αφανισμό του είδους. Όποια και αν είναι η προέλευσή της, η εξαφάνιση ενός ή περισσοτέρων ειδών συχνά προκαλεί ρήγμα στην τροφική αλυσίδα, έχοντας έτσι μεγαλύτερο αντίκτυπο στην επιβίωση των υπόλοιπων ειδών.

Continue Reading

Η Ελιά

elia

Εδώ και χιλιετίες, το κατ' εξοχήν δέντρο του μεσογειακού χώρου, η ελιά, συνυπάρχει με τους λαούς της Μεσογείου, έχει συνδεθεί με την καθημερινότητα και τις συνήθειές τους και, έχοντας ξεπεράσει τα όρια του τοπίου, έχει αφήσει τα ίχνη της σε όλους τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στα παράλια της. H φυσιογνωμία των λαών και των κοινωνιών πλάθεται, εκτός των άλλων, και μέσα από τον διάλογό τους με τον φυσικό χώρο που τους περιβάλλει.

 Για τους Έλληνες και τους άλλους μεσογειακούς λαούς, αν θα έπρεπε να κατονομάσουμε ένα χαρακτηριστικό της οικείας σ' αυτούς φύσης, ένα καρποφόρο δένδρο που επέδρασε όχι μόνο στην κοινωνική και οικονομική ραγματικότητα, αλλά και στο πεδίο της λατρευτικής τους πρακτικής, των δοξασιών και των εθίμων, την πρώτη θέση κατέχει αναμφισβήτητα, η ελιά. Η ελιά ως αυτοφυές δέντρο ­ αγριελιά ­ πρωτοεμφανίστηκε στην ανατολική Μεσόγειο εκεί δηλαδή όπου αναπτύχθηκαν μερικοί από τους αρχαιότερους πολιτισμούς. Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες στις Κυκλάδες, την καρδιά του Αιγαίου, έφεραν στο φως απολιθωμένα φύλλα ελιάς, τα οποία σύμφωνα με τις σύγχρονες μεθόδους χρονολόγησης φαίνεται να είναι ηλικίας 50­60.000 ετών.

Η ελιά είναι παρούσα στα κείμενα των αρχαίων και των σύγχρονων ελλήνων συγγραφέων και ποιητών, οι οποίοι γοητευμένοι από το φως της και τις υπέροχες αρχέγονες ιστορίες που μόνο αυτή ξέρει τόσο όμορφα να διηγείται, την ύμνησαν όσο λίγα δέντρα.Χωρίς την ελιά το ελληνικό τοπίο θα ήταν πιο φτωχό και οι Έλληνες καλλιτέχνες και ποιητές θα είχαν χάσει μια μοναδική πηγή έμπνευσης. Σήμερα υπάρχουν στην Ελλάδα 150.000.000 περίπου ελαιόδεντρα, λειτουργούν 2.800 ελαιοτριβεία και 500.000 οκογένειες ζουν από την καλλιέργεια της ελιάς, αφού σε αρκετές ­ κυρίως άγονες ­ περιοχές το ελαιόλαδο αποτελεί το αποκλειστικό εισόδημα των κατοίκων. Η επί χιλιετίες παρουσία της ελιάς στον ελληνικό αλλά και τον ευρύτερο μεσογειακό χώρο, εκτός από την καθημερινή ζωή κα τις λατρευτικές συνήθειες, επηρέασε τα ήθη και τα έθιμα των λαών που έζησαν και ζούν κάτω από τη σκιά της δημιουργώντας με το πέρασμα των χρόνων έναν εντελώς ιδιαίτερο πολιτισμό, τον Πολιτισμό της Ελιάς.

Το πιο δηλητηριώδες δέντρο στον κόσμο

mancinela

Το δέντρο Manchineel, γηγενές στο δυτικό ημισφαίριο, είναι γνωστό ως το πιο δηλητηριώδες δέντρο στον κόσμο! Αναπτύσσεται σε μέρη όπως η Φλόριντα, η Καραϊβική και οι Μπαχάμες, και συχνά σημαίνεται με πινακίδες που προειδοποιούν τους περαστικούς να μην πλησιάζουν πάρα πολύ κοντά σε αυτό.

Το δέντρο είναι δηλητηριώδες σε τόσα πολλά επίπεδα, που αν ποτέ συναντήσετε ένα, προτιμήστε να μείνετε τουλάχιστον λίγα μέτρα μακριά από αυτό. Ο καρπός του μοιάζει με μικρό μήλο, αλλά η κατανάλωσή του θα σας οδηγήσει στο δρόμο για το μπλησιέστερο νοσοκομείο. Ο γαλακτώδης λευκός χυμός του manchineel είναι εξαιρετικά καυστικός και δηλητηριώδης, καθώς ακόμη και μια σταγόνα θα μπορούσε να προκαλέσει φουσκάλες στο δέρμα, δερματίτιδα, οίδημα ή εγκαύματα. Ούτε απολυμανσεις με αλοιφές ή άλλες ιατρικά σκευάσματα μπορεί να μην σας σώσουν από τα εγκαύματα.

Συχνά θύματα της τοξικότητας αυτής πέφτουν ανυποψίαστοι ταξιδιώτες που χρησιμοποιούν το δέντρο σαν καταφύγιο από τις βροχές. Ο χυμός του δέντρου είναι τόσο καυστικός που ακόμη και οι σταγόνες της βροχής που πέφτουν από τα κλαδιά μπορεί να προκαλέσουν εγκαύματα.

Ούτε απολυμανσεις με αλοιφές ή άλλες ιατρικά σκευάσματα μπορεί να μην σας σώσουν από τα εγκαύματα.